حمام تاریخی شهر خور در غرب محله پایین ، جنب دو اثر تاریخی دیگر شهر یعنی بادگیرهای خانه ی خواجه غلامرضا و علی بابا کامیاب ، و همچنین قدیمی ترین مدرسه رسمی خور واقع شده است.

میراث فرهنگی کشور تاریخ ساخت بنای حمام را عهد قاجاریه ثبت کرده است.که گویند این بنا به همت شخصی به نام « حاج اسماعیل» از اهالی خور ساخته شده است.طبق محاسباتی که کهن سالان از زمان ساخت آن به یاد دارند(مثلاً می گویند دایی ام می گفت ، که بابا بزرگش زمان ساخت حمام را که آن زمان کوچک بوده را به یاد داشت…) می توان زمان ساخت آن را حد فاصل 140 تا 180 سال پیش تخمین زد.در زبان محلی به این مکان «حمومکی» می گویند.

معمار و طراح بنا خوری نبوده است. از لحاظ ویژگی های طراحی داخلی، بنا تقریباً شبیه به حمام ها و گرمابه های ساخته شده در شیراز (از جمله حمام باغ عفیف آباد و حمام وکیل و ...) می باشد. و احتمال اینکه معمار آن به قول کهن سالان، شیرازی بوده، زیاد است.

بنای حمام که از سنگ و ساروج همراه با طاقهای تزئینی گچی ساخته شده است ،کلاً در زیر ِ زمین قرار دارد،نمای خارجی بنا متشکل است از دو گنبد بزرگ به ارتفاع تقریبی دو متر و قطر 4 تا 5 متر، که دارای حفره  هایی است جهت نور دهی و تهویه هوا بر روی مرکز این گنبد ها. همچنین در پایین گنبدها (در محوطه سقف حمام، هم تراز با سطح زمین) حفره هایی بر آمده وجود دارد که باز نقش نور دهی و تهویه را ایفا می کنند.

در ورودی حمام (واقع در ضلع شرقی بنا)در نمای اصلی(ضلع غربی) واقع نشده است ،شاید به این دلیل در ورودی در گوشه و به دور از دید مستقیم و مشرف به کوچه ای تنگ و کم رفت آمد قرار گرفته ،که می خواستند کسانی که به حمام می رفتند یا از آن خارج می شدند(بخصوص زنها) کمتر در معرض دید قرار گیرند.

با پیمودن چند پله به سمت پایین و عبور از دو در ورودی به فضای داخلی حمام می رسیم.

اولین فضایی که با آن مواجه می شویم فضایی تقریباً دوّارمی باشدکه در وسط آن حوضچه و چهار طرف آن اتاق هایی تعبیه شده است. فضای اولیه حمام با راهرویی به فضای درونی متصل است.

حمام شامل دو اتاق جهت نظافت به نام«نوره خانه» ، سرویس بهداشتی به نام« آبریز» ، خزینه ، دو اتاق همراه با طاق های تزئینی گچی جهت استفاده اعیان ، رخت کن، دو حوضچه و اتاقهای نظافت شخصی، و محوطه حمام (محل شستشوی سر و کیسه کشیدن) است.

آب حمام از چاهی در نزدیکی آن به نام «چاه رهی» که در قسمت غربی حمام حفر شده بود ، به وسیله کانالی تأمین می گشت. این چاه ها را «گاو چاه» می گویند که آب آنها به وسیله تعدادی گاو (4-6 -8 و...)با ظرفهای «دِیل» های بزرگ به داخل حوضچه جلو چاه می ریختند و پس از پر شدن، آن را برای مصارف کشاورزی و ... از جمله حمام و نظافت از طریق کانالهایی «جَدول» به مقصد می رساندند.

آب چاه پس طی مسیر به حوض حمام وارد می شد و پس از پر شدن ، و گرم شدن از قسمتی به نام «تون» به وسیله هیزم و دیگ مخصوص که در غرب حمام قرار گرفته بود وارد خزینه می شد.

از خزینه تا محوطه حمام کانالهایی حفر گردیده که جهت گرم شدن محوطه حمام و خروج دود از فضای داخلی بوده است.

بر روی دیوارهای حمام در ارتفاع تقریبی 1.5 متری حفره هایی وجود دارد که به هم متصل اند ،و محل قرار گیری لوازم روشنایی(چراغ های قدیمی یا شمع)و وسایل شخصی مثل صابون و کیسه و... بوده است.

اینکه حفره ها به هم متصل اند احتمالاً یکی از راههای تهویه هوا و رفع رطوبت حمام بوده است که در نهایت به فضای بیرون راه داشته اند.

در ضلع شمالی حمام گودالی به نام «گود گَنَه» قرار داشته است که محل جمع آوری آبهای زاید و استفاده شده بوده ، که به وسیله کانالهایی مخصوص آب به این قسمت ریخته می شده است.

زمان استفاده از حمام به این صورت بوده است :در روزهایی که حمام دایر می شده مردها صبح زود(نزدیکی های نماز صبح) و قبل از طلوع آفتاب از آن استفاده می کردندو زنها نیز ظهر به حمام میرفتند.

از دیگر استفاده های حمام در زمان عروسی بوده است که هنگامی که داماد به حمام میرفته ، ساز و نغاره محلی(«قَهوال و کَر ِنا») در همان پشت بام حمام ، همراه با رقص محلی دایر بوده است.

ساختمان حمام بعدها در سال 1335 ه.ش تعمیر شد و تا سال 1340 ه.ش مورد استفاده بوده است. و پس از آن رو به ویرانی می نهاد که در سال 1376 توسط بانو «مها کامیاب» فرزند خواجه غلامرضا به سعی و کوشش برادرشان آقای علی بابا کامیاب و پی گیری های آقای عبدالکریم صادقی تعمیر گشت و جزء آثار تاریخی کشور در میراث فرهنگی ثبت شد.

پس از تعمیر ، از حمام ابتدا چند ماهی به عنوان کتابخانه عمومی و پس از آن به عنوان نمایشگاه آثار قدیمی تحت عنوان «به یاد خیلی وقتیها» در دهه فجر 1380 و نمایشگاه عکس هایی از خور در سال 1385 استفاده شده است.

امید که با پیگیری مسئولین محترم شهر و میراث فرهنگی این مکان ارزشمند به موزه ای از آثار تاریخی و وسایل و ابزارهای قدیمی که در خانه ها رو به نابودی اند،تبدیل شود.